Nadszedł czas na opisanie drugiego elementu triady autystycznej, czyli problemów społecznych.
Zacznę nietypowo, od dwóch cytatów na które niedawno trafiłem, a które znacznie bardziej “poetycko” pokażą sedno problemu niż ja będę kiedykolwiek potrafił to opisać. Oba cytaty pochodzą z książki Brandona Sandersona “Yumi i Malarz Koszmarów”1, skróty i pogrubienia są moje.
(więcej…)Trzeci i ostatni wpis o problemach komunikacyjnych osób z autyzmem.
Dużo rzeczy wieloznacznych rozumiemy przez analogię do różnych sytuacji, jakie nam się kiedyś przydarzyły. Przez to zdarza się nam źle odczytać intencje mówiącego. Czasami są to drobne sprawy, jednak przytrafia się nam że zupełnie nieprawidłowo odbierzemy cudze intencje i poczujemy się zaatakowani. No i zaczynamy walczyć, przez co powstaje konflikt którego mogłoby nie być…
(więcej…)Kontynuacja rozważań na temat problemów komunikacyjnych osób ze spektrum autyzmu.
Tutaj nasza komunikacja znacząco odbiega od komunikacji osób neurotypowych. Osoby autystyczne rzadko same z siebie zaczynają mówić o swoich przeżyciach, o swoich emocjach, o swoich problemach. Jednak gdy ktoś nas o to zapyta, to udzielamy wyczerpującej odpowiedzi, często znacznie szerszej niż osoba pytająca spodziewa się usłyszeć (tzw. oversharing).
(więcej…)Jako pierwszą cechę z triady autystycznej opiszę problemy komunikacyjne osób autystycznych. W mojej opinii stanowią one jedną z głównych przyczyn problemów społecznych, więc naturalne będzie opisanie ich w tej kolejności.
Zaznaczę tylko, że opis ten bazuje na moich własnych subiektywnych obserwacjach dotyczących mnie samego i innych wysokofunkcjonujących osób z mojego otoczenia. Nie znam osobiście osób niskofunkcjonujących, więc na razie nie posiadam na ich temat żadnych własnych obserwacji które mógłbym przekazać.
(więcej…)U podstaw autyzmu, czyli zarówno problemów komunikacyjnych jak i problemów społecznych, leży problem z umiejętnością oceniania cudzych myśli, intencji i emocji.
Osoby neurotypowe mają w mózgu specjalny obwód (Simon Baron-Cohen nazywa to “obwodem empatii poznawczej”1), który służy właśnie rozpoznawaniu emocji u innych oraz ocenie jak różne czynniki mogą wpłynąć na cudze emocje. To rozpoznawanie jest w większym lub mniejszym stopniu intuicyjne, nie wymaga “zastanowienia się nad tym”.
U osób autystycznych ten obwód nie funkcjonuje, jednak to wcale nie oznacza że nie mamy empatii – mamy swój własny, odmienny rodzaj empatii.
(więcej…)W tym wpisie chciałem pokazać główne teorie dotyczące autyzmu wg aktualnego poziomu wiedzy naukowej. Jeśli nie interesują Cię takie (dość abstrakcyjne) rozważania, to pomiń proszę ten wpis.
Skąd się biorą problemy w zakresie komunikacji oraz w zakresie kontaktów społecznych? Z czego wynikają? Czy mają jakąś jedną wspólną przyczynę? Istnieje kilka kilka głównych teorii, które niby są częściowo sprzeczne, ale jednak razem bardzo trafnie tłumaczą problemy autystyczne.
(więcej…)Sporo napisałem o tym czym autyzm nie jest, więc przyszła pora żeby napisać czym jest. No więc…
Okazuje się, że wcale to nie jest takie proste, bo spektrum autyzmu obejmuje wiele różnych cech i problemów, z których część wcale nie musi wystąpić u danej osoby, żeby uznać ją za autystyczną. A nawet te cechy które są niejako “obowiązkowe”, mogą się manifestować w różne sposoby. Niemniej jednak jest pewien wspólny obraz problemów autystycznych.
Wszystkie te tematy będę opisywał później dużo bardziej szczegółowo, tu chciałem to tylko “zebrać” razem w taką “pigułkę wiedzy”.
(więcej…)Ostatni wpis rozprawiający się ze stereotypami o autyzmie.
Całkiem sporo osób uważa że autyzm jeszcze parę dekad temu nie istniał, i że teraz mamy “epidemię autyzmu”. Jako wytłumaczenie podają różne bzdury, np. że niby szczepionki powodują autyzm. Wg mnie to jest taki bardzo egocentryczny punkt widzenia, “jak ja czegoś nie znałem to nie istniało”.
(więcej…)Ciąg dalszy obalania mitów o autyzmie.
Autyzm w społeczeństwie kojarzony jest bardzo stereotypowo. Nie muszę chyba dodawać że jest to całkowicie błędny stereotyp. Małe dzieci, w zasadzie sami chłopcy, z którymi nie ma żadnego kontaktu – nie mówią albo mówią bardzo mało. Siedzą sobie samotnie w kącie i bawią się zabawkami, ale “w dziwny sposób”. Albo biegają chaotycznie po pokoju, krzycząc i wpadając raz po raz na różne przeszkody i nabijając sobie siniaki.
Ten stereotyp jest dla mnie bardzo nieprzyjemny, bo jeszcze pół roku temu sam w niego wierzyłem… Nie wiem skąd się wziął, ale jest dość szkodliwy.
(więcej…)Dlaczego uważam że to o czym chcę pisać jest istotne?
Bo mam nadzieję że uda mi się w ten sposób pomóc niezdiagnozowanym osobom autystycznym “zrozumieć samych siebie”, “odkryć kim naprawdę są”. Żeby mogły przejść własną drogę do diagnozy autyzmu.
Uważam że to jest bardzo ważna rzecz, żeby wiedzieć:
